Μηλιές-Τσαγκαράδα

Μια κλασική, πολυπερπατημένη και πανέμορφη Πηλιορείτικη διαδρομή. Μεγάλο μέρος της γίνεται σε καλντερίμι σε δάσος και στο τέλος περνάμε από το υπέροχο παλιό πέτρινο γεφύρι στη ρεματιά του Μυλοποτάμου. Mπορούμε να πάμε στις Μηλιές και να επιστρέψουμε από την Τσαγκαράδα με λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Η διαδρομή μπορεί επίσης να συνδυαστεί και με άλλες (π.χ. Καλά Νερά-Μηλιές και Τσαγκαράδα-Νταμούχαρη-Αι Γιάννης) για να δημιουργηθεί μια μεγάλη διάσχιση του Πηλίου διαρκείας 7-8 ωρών, αρχίζοντας από τη θάλασσα του Παγασητικού στα Καλά Νερά και καταλήγοντας στο Αιγαίο.

Στην επάνω μεριά της πλατείας των Μηλεών βρίσκεται το κτίριο της βιβλιοθήκης, με τη χαρακτηριστική επιγραφή ''ΨΥΧΗΣ ΑΚΟΣ'' (=θεραπεία ψυχής). Αμέσως δίπλα του δεξιά, ανηφορίζει το καλντερίμι προς Λαμπινού-Ξουρίχτι-Τσαγκαράδα, το οποίο και ακολουθούμε. Αμέσως έχουμε αριστερά μας σκεπαστή βρύση και μετά πάμε ευθεία ανατολικά ανάμεσα στα σπίτια του χωριού. Το καλντερίμι κάνει έναν ελιγμό ανηφορίζοντας δίπλα σε πλατάνι, κατόπιν διασχίζει λοξά έναν τσιμεντόδρομο και συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση ανηφορικά. Αγνοούμε διασταυρώσεις με κατηφορικά καλντερίμια ή δρόμους, έχοντας για οδηγό τα κόκκινα σημάδια.

Λίγο παραπάνω, μπαίνουμε σε τσιμεντόδρομο καθώς αφήνουμε τα τελευταία σπίτια του χωριού και βαδίζουμε ανάμεσα σε κτήματα με μηλιές. Στη δεύτερη αριστερή στροφή που κάνει ο δρόμος, τον αφήνουμε και πάμε δεξιά στο καλντερίμι, πλάι σε τσιμενταύλακα και σωλήνα νερού. Δεξιά μας έχουμε μια σειρά από κυπαρίσσια.

Περνούμε ρέμα από τσιμεντένιο γεφυράκι που πατά σε λιθόκτιστες βάσεις και συνεχίζουμε σε ωραίο καλντερίμι-μονοπάτι. Σε λίγο υπάρχει διασταύρωση, όπου η πινακίδα μας υποδεικνύει να πάμε αριστερά ανηφορικά σε φαρδύ μονοπάτι, το οποίο παραπάνω ξαναγίνεται καλντερίμι. Βγαίνουμε λοξά σε δρόμο-καλντερίμι και ανηφορίζουμε ευθεία. Σε λίγο διασταυρωνόμαστε με φαρδύτερο δρόμο, τον διασχίζουμε και συνεχίζουμε στην ίδια κατεύθυνση ανάμεσα σε καστανιές. Αφήνουμε διασταύρωση με δρόμο δεξιά παίρνοντας πλέον κατεύθυνση βόρεια και φθάνουμε σε ξύλινο κιόσκι στην τοποθεσία Κεφαλάς. Εδώ, δεξιά από το κιόσκι κατηφορίζει μονοπάτι για Λαμπινού .

Βαδίζουμε λίγο ακόμα στο δρόμο, ο οποίος κατόπιν τερματίζει και συνεχίζει καλντερίμι, το οποίο μπαίνει μέσα σε ωραίο δάσος από αράδια στην αρχή και μετά οξιές, πλατάνια και καστανιές. Κινούμενοι με γενική κατεύθυνση προς βορράν, περνούμε το Κερασόρεμα και ανηφορίζουμε ομαλά για λίγο ακόμα, μέχρι που φθάνουμε στο μέγιστο υψόμετρο των 790 μέτρων. Αυτό το κομμάτι μέσα στο δάσος είναι υποβλητικό και θαυμάσιο, δε θέλεις να τελειώσει.

Το καλντερίμι μας αρχίζει πλέον να κατηφορίζει (αγνοούμε δυο ανηφορικά μονοπάτια στα δεξιά) και φθάνουμε σε ξύλινο γεφυράκι στο ρέμα Βαρσάμη. Μετά το γεφύρι, βγαίνουμε πια από το δάσος και μπαίνουμε σε ανηφορικό αγροτικό δρόμο, μέσα στον οποίο κάπου κάπου διακρίνονται τμήματα καλντεριμιού. Στη συνέχεια, το καλντερίμι φεύγει δεξιά από το δρόμο. Βαδίζουμε τώρα σε μακία βλάστηση, περνούμε δίπλα από ένα-δύο κτήματα και τελικά βγαίνουμε σε τριπλή διασταύρωση αγροτικών δρόμων. Εδώ ο δεξιός δρόμος κατηφορίζει προς το Ξουρίχτι, που είναι αρκετά κοντά, ενώ ο αριστερός ανηφορίζει και συναντά πιο ψηλά τη διαδρομή που έρχεται από Κουρβέντελη-Άγιο Γεώργιο και από Χάνια (δείτε την διαδρομή). Εμείς ακολουθούμε τον μεσαίο δρόμο και σε λίγα μέτρα έχουμε δεξιά μας το ταπεινό ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου.

Συνεχίζουμε στο δρόμο για διακόσια μέτρα και, πάνω σε αριστερή στροφή του (προσοχή), τον αφήνουμε και πάμε δεξιά, κατηφορίζοντας ελαφρά σε μονοπάτι με τμήματα καλντεριμιού. Ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια με κατεύθυνση γενικά βόρεια, πιο πέρα ξαναβγαίνουμε για λίγο στο δρόμο που κατηφορίζει και ξαναβρίσκουμε τη συνέχεια του καλντεριμιού λοξά αριστερά. Περνούμε από κιόσκι και δεξαμενή νερού και κατόπιν το καλντερίμι, ακολουθώντας κατηφορική πορεία, βγαίνει στην κύρια άσφαλτο. Μετά από εκατό μέτρα, προσέχοντας δεξιά μας, βρίσκουμε το στενό λιθόστρωτο που κατεβαίνει με ελιγμούς στο βάθος της ρεματιάς του Μυλοποτάμου, όπου μας περιμένει, πάντα σταθερό στη θέση του παρά τις φθορές του χρόνου, το παλιό πέτρινο γεφύρι με το χαρακτηριστικό οξυκόρυφο τόξο.

Απαλλαγμένο πια από τα βάρη των φορτωμένων μουλαριών, που άλλοτε περνούσαν συνεχώς από πάνω του, αναπαύεται ήσυχο το γέρικο γεφύρι, σηκώνοντας υπομονετικά τη μνήμη του καιρού που πέρασε, με μόνη συντροφιά τα πλατάνια και το νερό που περνά ακατάπαυστα από κάτω. Κι εμείς, οι σημερινοί επισκέπτες του, νιώθουμε πάντα καλοδεχούμενοι να πατήσουμε στη χορταριασμένη του ράχη. Μακάρι να ζήσει πολλούς αιώνες ακόμα το γέννημα αυτό της ανθρώπινης τέχνης και μαστοριάς.

Μετά το γεφύρι, ανηφορίζουμε λίγο ακόμα σε καλντερίμι και βγαίνουμε πάλι στην άσφαλτο, στην οποία βαδίζουμε δεκαπέντε λεπτά για να φθάσουμε στην πλατεία Ταξιαρχών της Τσαγκαράδας, με τη χαρακτηριστική τετράκρουνη βρύση.

Τα στοιχεία της διαδρομής παραχωρήθηκαν από το walking-pilion.blogspot.gr σε συνεργασία με τον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο (ΕΟΣ) Βόλου και τους Φίλους Καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου.