Μακρινίτσα

Η Μακρινίτσα (ή Μακρυνίτσα) αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς του Πηλίου, και αυτό όχι τυχαία. Η πλούσια βλάστηση, η διατήρηση της ιδιαίτερης πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής, η πανοραμική θέα στον Παγασητικό κόλπο και τον Βόλο και τα πολλά αξιοθέατά της δικαιολογούν τη μεγάλη επισκεψιμότητά της. Χτισμένος κλιμακωτά σε μια απότομη δυτική πλαγιά του Πηλίου, ανάμεσα στο Μέγα Ρέμα και στο βουνό Σαρακηνός, και με τα σπίτια του να μοιάζουν σα να κρέμονται από το βουνό, ο παραδοσιακός αυτός οικισμός βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από το Βόλο αφού απέχει από αυτόν μόλις 17 χλμ.

Διαθέτει ένδοξο παρελθόν και πλούσια ιστορία. Η ιστορία του χωριού ξεκινάει στις αρχές του 13^ου αιώνα, και συγκεκριμένα το 1204 όπως μας ενημερώνει η πινακίδα στην είσοδο του χωριού, οπότε οργανώθηκε γύρω από τη μονή της Θεοτόκου της Οξείας Επισκέψεως. Τον 18^ο και τον 19^ο αιώνα γνώρισε περίοδο μεγάλης ακμής σε πολλούς τομείς ενώ ήταν ένα από τα χωριά που ξεσηκώθηκαν κατά την επανάσταση του 1821 και κατά την επανάσταση της Θεσσαλίας το 1878.

Από το 1980 έχει ανακηρυχθεί διατηρητέος οικισμός πρώτης ζώνης απολύτου προστασίας, μαζί με τη Βυζίτσα και τις Πινακάτες. Η χαρακτηριστική πηλιορείτικη αρχιτεκτονική συναντάται και εδώ, αφού όλα τα κτίρια διατηρούν το παραδοσιακό τοπικό χρώμα. Επισκεφτείτε τις εκκλησίες της, θαυμάστε τα καλοδιατηρημένα και αναστηλωμένα αρχοντικά της (πολλά από το οποία σήμερα λειτουργούν ως ξενώνες) και τα τριώροφα πέτρινα πυργάκια της, ανακαλύψτε μυστικά πλακόστρωτα δρομάκια, δροσιστείτε στις κρήνες της (διαθέτει γύρω στις 50) και περπατήστε στα γεφύρια της στη Λέστιανη, στο Λοζίνικο, στο Αλεβίζι και στην Κακουνά, την ψηλότερη συνοικία.

Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει τη Μακρινίτσα ως το «Μπαλκόνι» του Πηλίου. Μια βόλτα από την πλατεία του χωριού, το γνωστό «παζάρι», θα σας κάνει να καταλάβετε την αιτία του χαρακτηρισμού αυτού καθώς από εκεί θαυμάζει κανείς την πανοραμική θέα στην πόλη του Βόλου και στον Παγασητικό κόλπο. Στην πλατεία θα έχετε, επίσης, την ευκαιρία να δροσιστείτε κάτω από τη σκιά που προσφέρουν τα αιωνόβια πλατάνια της και να απολαύσετε τον καφέ ή το φαγητό σας στα γύρω μαγαζιά. Εκεί υπάρχει, ακόμη, και η μαρμάρινη κρήνη «Λιοντάρια» ή «Αθάνατο νερό», έργο του 1809, με τα τρία χάλκινα κεφάλια λιονταριών από όπου αναβλύζει το νερό αλλά και η μεγάλη τοιχογραφία του πολύ γνωστού ζωγράφου Θεόφιλου, με τίτλο «Μάχη στην κρύα βρύση», που σώζεται στον τοίχο ενός καφενείου. Η τοιχογραφία έχει ως θέμα της την ξεκούραση του πρωτοκλέφτη Κατσαντώνη αμέσως μετά τη μάχη στα Τζουμέρκα και χρονολογείται από το 1910.

Και αυτό το χωριό διαθέτει περίφημες εκκλησίες όπως η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου του 1792 που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία και η οποία διαθέτει υπέροχα λιθανάγλυφα του λαϊκού γλύπτη Θεοδόσιου. Επίσης, εντυπωσιακός είναι και ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπως και η μονή του Αγίου Γερασίμου και το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία.

Τέλος, μη φύγετε από τη Μακρινίτσα αν δεν επισκεφτείτε το σημαντικότερο, ίσως, αξιοθέατό της, το μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας του Πηλίου, το οποίο στεγάζεται στο παραδοσιακό αρχοντικό Τοπάλη. Το τριώροφο αρχοντικό χτίστηκε το 1844 (η χρονολογία είναι χαραγμένη στο υπέρθυρο της εισόδου), δόθηκε στην κοινότητα από την οικογένεια Τοπάλη το 1932 για να στεγάσει το λαογραφικό μουσείο του χωριού και το 1985 χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο ιστορικής σημασίας. Εκεί, θα έχετε την ευκαιρία να ανακαλύψετε μια μεγάλη συλλογή από εκθέματα που ξεπερνούν σε αριθμό τα 1500 και τα οποία προέρχονται από την καθημερινή πηλιορείτικη ζωή: παλιές οικιακές συσκευές, εργαλεία, κοσμήματα, βιβλία, τοιχογραφίες λαϊκής ζωγραφικής, αρχεία της κοινότητας, αντικείμενα εκκλησιαστικής τέχνης, παραδοσιακές φορεσιές και εργόχειρα, παλιά όπλα και λάβαρα.

Το χωριό διαθέτει και πολύ όμορφες συνοικίες όπως αυτή του Αγίου Γεωργίου, τη συνοικία της Αγίας Τριάδας, με τον χαρακτηριστικό πύργο των Αξελών ή την ψηλότερη συνοικία του Κακουνά. Στο χαμηλότερο σημείο του χωριού βρίσκεται η συνοικία Κουκουράβα, που χτίστηκε μετά το 1600, και όπου υπάρχουν παλιά υδροτριβεία και βυρσοδεψεία. Αυτά γνώρισαν περιόδους ακμής τον 19^ο αιώνα, αλλά σήμερα είναι ερειπωμένα. Στην Κουκουράβα μπορείτε, τέλος, να επισκεφτείτε και τον επιβλητικό ναό της Αγίας Μαγδαληνής του 1737 αλλά και τον αμυντικό πύργο του Σκοτεινιώτη, που ανήκει στην 7^η Εφορεία Βυζαντινών αρχαιοτήτων.

Το χωριό είναι αρκετά αναπτυγμένο και στο χώρο της πολιτιστικής παράδοσης καθώς κάθε χρόνο αναβιώνει από νέους του χωριού το έθιμο των «Μάηδων», κατά τη διάρκεια του οποίου γίνεται ξέφρενος λαϊκός εορτασμός. Κάποιοι νέοι ντύνονται Ζειμπέκηδες, δηλαδή χωροφύλακες ή στρατιώτες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που προερχόταν από εξισλαμισθέντες Έλληνες της Μικράς Ασίας, και με συνοδεία μουσικών λαϊκών οργάνων γυρίζουν στα σπίτια του χωριού χορεύοντας και τραγουδώντας. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στη Διονυσιακή λατρεία και αναφέρεται στην αναγέννηση της φύσης και της ζωής.

Το χωριό διαθέτει σημαντική αγορά από όπου μπορείτε να εμπορευτείτε παραδοσιακά προϊόντα. Κάντε μια βόλτα στα τουριστικά μαγαζιά και αγοράστε παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού, βότανα, φρούτα, ντόπιο κρασί και τσίπουρο καθώς και αναμνηστικά.