Γνώρισε το χωριό
Το Βένετο, ένας γραφικός ορεινός οικισμός, βρίσκεται νοτιοανατολικά Νοτιοανατολικά του Κεραμιδίου, πνιγμένο στην πυκνή βλάστηση με δρύες, πλατάνια, καστανιές και καρυδιές. Η έκταση του χωριού είναι μεγάλη, και σε αντίθεση με το Κεραμίδι, εδώ λείπει η σφιχτή οικιστική συνοχή με τα σπίτια και τις γειτονιές του αραιά απλωμένες στο βουνό.
Η ιστορία του χωριού φαίνεται πως είναι πολύ παλιά και, όπως δείχνουν σχετικά ευρήματα, εκτείνεται μέχρι τα προχριστιανικά χρόνια. Το νεότερο χωριό, όμως, πρέπει να χτίστηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ίσως από κολίγους του μεγάλου μοναστηριού του Φλαμουρίου που βρίσκεται εκεί μέχρι και σήμερα. Με την πάροδο των χρόνων διάφορες κακουχίες με τελευταίες τις καταστροφικές επιπτώσεις του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και κατολισθήσεις στο τέλος της δεκαετίας του 1950, δεν επέτρεψαν στο χωριό να αναπτυχθεί και έδιωξαν και τους λιγοστούς κατοίκους. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη συνοικία της Αγίας Παρασκευής του Βόλου και τα τελευταία χρόνια κάποιοι από αυτούς επιστρέφουν στο χωριό, ξαναδίνοντάς του έτσι ζωή.
Αξίζει να επισκεφτείτε την κεντρική εκκλησία της Υπαπαντής του Χριστού του 1767, με το όμορφο ξυλόγλυπτο τέμπλο της, στη γιορτή της οποίας, στις 2 Φεβρουαρίου, διοργανώνεται πανηγύρι στον οικισμό. Πολύ ενδιαφέρον, βέβαια, παρουσιάζει και η Μονή Φλαμουρίου, που βρίσκεται έξω από το χωριό και μπορεί κανείς να πάει εκεί είτε μέσω μονοπατιών είτε από τον αυτοκινητόδρομο που ανεβαίνει από την Κάτω στην Άνω Κερασιά και καταλήγει στη θέση «Σταυρός».
Από το χωριό δεν προσφέρεται εύκολη πρόσβαση σε κάποια οργανωμένη παραλία. Για τους λιγότερο απαιτητικούς υπάρχει το Κουλούρι, μικρή βραχώδη ακρογιαλιά με πεντακάθαρη θάλασσα, νοτιοανατολικά από το Κουλούρι, ο Λιμνιώνας και το Πετρομέλλισο που είναι η πιο δημοφιλής και έχει κρυστάλλινα νερά περικυκλωμένα από οργιώδη βλάστηση
Ανάμεσα στο Κουλούρι και στον Λιμνιώνα βρίσκονται και οι θαλάσσιες σπηλιές για τις οποίες το Βένετο είναι ξακουστό και στις οποίες η πρόσβαση γίνεται με καραβάκι. Στη θέση αυτή τοποθετούνται οι αρχαίοι Ιπνοί όπου, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, καταστράφηκε τμήμα του στόλου του Ξέρξη το 480 π.Χ. Το μεγαλύτερο και γνωστότερο σπήλαιο από αυτά είναι η «Σπηλιά του Δεσπότη», όπου μπαίνει ολόκληρο καΐκι μέσα. Ονομάστηκε έτσι γιατί την επισκεπτόταν τακτικά πριν από το 1905 ο τότε μητροπολίτης Δημητριάδος Γρηγόριος.
